Geboorteverslagen

Op deze pagina vind je ingezonden geboorteverslagen. Geboorte verslag delen? Scroll dan naar beneden.

Geboorte Janou, augustus 2018

5,0 rating
8 augustus 2018

Hallo Chantal,
Op 8-8-2018 is onze dochter Janou geboren en we zijn apetrots!!
Ondanks dat het voortraject van gebroken vliezen met om de minuut beenweëen, heel zwaar was en ik na 10 uur nog steeds 2-3 cm ontsluiting had en we uiteindelijk toch gekozen hebben voor een ruggenprik en oxytocine, heeft Hypnobirthing ervoor gezorgd dat we een prachtige bevalling hadden! Ook het opvangen van de ‘golven’ was beter te doen door de ademhalingsoefeningen. De verloskundige gaf aan dat ik erg ontspannen ermee omging, ondanks de pijn. Ook door de goede voorbereiding en voorlichting tijdens de cursus waren we nergens verbaasd over of verrast door, wat voor veel rust zorgde. We wisten wat er komen ging. Het geboorteplan hielp ook enorm; men heeft onze wensen gerespecteerd in het Radboudumc en daar naar gehandeld, wat heel erg fijn was. Janou is na 16,5 uur in een half uur heel rustig ter wereld gekomen bij alleen daglicht en ook de placenta kwam na een half uur met heel veel rust en ontspanning. Niek en ik waren een heel goed team, Janou is een zeer tevreden en ontspannen baby en mijn herstel gaat ook erg goed. Ook ben ik niet uitgescheurd of ingeknipt en is alles in overleg gegaan.
We zijn dan ook van mening dat Hypnobirthing enorm geholpen heeft bij deze bijzonder mooie bevalling en we zijn je daarvoor erg dankbaar!
Nogmaals bedankt en keep up the good work! We bevelen je bij iedereen aan. 🙂
Groetjes, Niek en Martine

Niek en Martine

Geboorte baby in stuit

5,0 rating
18 juli 2018

Geboorteverslag van een Nederlandse vrouw uit Duitsland bij wie de baby in stuit lag en die last minute, met 38 weken, nog 3 lessen/sessies via skype met mij heeft gedaan.
18 juli 2018 (3 dagen na de uitgerekende datum) is onze dochter geboren, en ik ben vaginaal bevallen, dus dat is super!
Het ging zo snel en uiteindelijk niet lang in het ziekenhuis geweest.
Een verslag voor als je geïnteresseerd bent:
17 juli avond begonnen de (voor)weeën. Om de 10 min en heel erg kort en nog heel goed te doen.
Volgende ochtend ook nog dus mijn man ging naar zijn werk en zou om 15 uur thuis zijn.
Ik was wel blij dat onze dochter naar bed ging om 13 uur want het werd toch wel wat zwaarder. Om 13:55 appte ik mijn man of hij eerder thuis kon komen dan 15 uur. Hij zou nog een mail typen en dan zou ie komen. Om 14 uur stipt braken opeens mijn vliezen en kwamen de weeën elke minuut en kreeg ik ook persdrang, ik hield het niet meer. Mijn man om 14:25 thuis, dochter werd precies wakker en hup naar de buurvrouw, 14:40 met de ambulance, 14:17 bij het ziekenhuis, 14:35 kwam de gynaecoloog die stuitbevalling kan, en 14:43 is ze geboren. Alles op het nippertje! Ik moest naderhand enkel nog een infuus ivm veel bloedverlies maar verder geen ingrepen en kon gelijk naar huis. Baby ook helemaal gezond.
Al met al, beter dan we hadden gehoopt. En wat heb ik veel gehad aan de ademhalingsoefeningen. De 7 langzame sec die ik tijdens het oefenen haalde, redde ik bij lange na niet meer tegen het einde, maar ik kon wel (ook al was het kort) naar mijn buik ademen. Vanaf 14 uur werd het echt heel heftig en gilde ik meer dan dat ik ademde, maar toch lukte het met de hulp van mijn man nog wel om ook naar mijn buik te ademen. De J tijdens het persen was het lastigste en ging wel echt gecombineerd met duwen, maar al met al superblij met je hulp en heel blij dat we iedere avond samen geoefend hebben. Vanaf 14 uur had ik ook continu de Regenboogontspanning opgezet en oortjes in en kon me heel goed afsluiten. Mijn man hield ook iedereen die tegen me wilde praten weg en ik hoorde alleen hem. Bij de geboorte waren er 7 mensen, maar doordat ik in de viervoetstand ging baren, zag ik niemand en kon ik me echt focussen.
Beetje lang verhaal, maar bedankt voor je hulp, kreeg er van tevoren ook veel overzicht en rust door, en bij een eventuele derde doen we de hele cursus :-).
Groetjes

Anoniem

Geboorte Phileine, mei 2018

5,0 rating
1 mei 2018

Het was een erg vlotte bevalling. Ik had van te voren al 1,5 week voorweeen in mijn buik en op de betreffende dag begonnen ‘s morgens (gelukkig goede nachtrust gehad) de voorweeen in dezelfde sterkte door te stralen naar mijn onder rug. Ik dacht nog Ojee zou dit het begin van de bevalling kunnen zijn. De betreffende dag was namelijk de trouwdag van mijn zus. Dit was de meest ongunstige dag om te bevallen.
Op de bruiloft, tijdens de ceremonie zaten we op bankjes zonder rugleuning. Ik kon er niet lekker op zitten en merkte dat de rugweeen iets krachtiger werden en dat ze vrij regelmatig achter elkaar aankwamen. Direct na de ceremonie hebben we de verloskundige gebeld. Ik twijfelde nog steeds of het voorweeen of echte weeen waren omdat mijn voorweeen ook heel frequent achter elkaar konden komen.
Eenmaal thuis kwam de verloskundige om te kijken en ze vertelde dat ik al 3 cm ontsluiting had. Ze zou 2,5 uur later terug komen om te kijken hoe het er dan voor staat.
In de tussentijd werden de weeën heftiger en het opvangen bleek toch lastiger dan verwacht ondanks de vele oefeningen. Geen enkele houding leek verlichting te geven, zelf een warm bad niet. Ik kon daardoor moeilijk de ontspanning vinden al deed ik mijn stinkende best.
Ong 1 uur en 45 min na het bezoek van de verloskundige kwam jet gevoel dat ik voor een grote boodschap naar de wc moest. Het voelde als een keutel die ik de weg zit maar jog niet rijp genoeg is om ervoor naar de wc te gaan. In de weeen die volgde werd het gevoel steeds erger. 5 min later schreeuwde ik het uit van de pijn. Achteraf gezien waren dit pers weeeen die ik onbewust toch tegen hield. Na 3 weeen had ik in de gaten dat ik ligt mee moest geven. Dit verlichte te pijn zeker met 70%! Dit was ook het moment dat ik tegen mijn vriend bijna schreeuwde dat hij moest bellen en de dag de verloskundige nu moest komen! De 5 minuten die volgde leek een eeuwigheid omdat ik bang was dat ik zou bevallen zonder de verloskundige erbij. De verloskundige arriveerde 2 uur en 5 min na haar eerste bezoek. Ik zat inmiddels in bad met gebroken vliezen (net gebeurd) gehurkt en was al licht begonnen met persen om de pijn dragelijk te houden . Op haar verzoek verhuisde ik naar het bed. Daar ben ik in dezelfde houding gaan zitten als in het bad omdat de pijn hiermee erg dragelijk was. Eenmaal op bed heb ik hooguit 3 minuten geperst en toen is onze dochter geboren. Ik heb op mijn knieën gezeten met mijn ellebogen op het hoofdstuk. Mijn dochter begon vrijwel direct te huilen en kreeg haar op mijn borst gelegd. De placenta volgde 14 minuten later. Wel met een spuit in mijn been omdat de verloskundige vanwege de snelheid van de bevalling en de houding bang was voor erg veel bloedverlies.
Dit alles bij elkaar heeft een kleine 2,5 uur geduurd.
Ik ben op de spuit in mijn been na volledig volgens mijn geboorte plan bevallen.
Alle weeen waren dragelijk doordat ik ondanks de snelle mate van toename een aantal technieken vanuit de hypnobirthing heb toegepast. Ik heb vel gehad aan de buik ademhaling en ik vond het fijn om meerdere bevallingshoudingen te kennen. Ik heb bijna alle houdingen geprobeerd om de weeen op te vangen. Ik denk dat ik er meer aan had gehad als de weeen niet zo snel heftiger werden.
Helaas heb ik zonder mijn moeder moeten bevallen. Zij moest van mij op de bruiloft van mijn zus blijven.
Ik kijk terug om een hele mooie ervaring en heb de bevalling ondanks de korte duur positief ervaren.
Gr. Marcella

Marcella

Geboorte baby april 2018

5,0 rating
1 april 2018

Dinsdagavond 17 april rond 22:00u stond ik op van de bank en toen voelde ik dat ik een beetje vocht verloor. Het was vruchtwater, omdat ik op de wc ging zitten en een beetje op heb kunnen vangen. Het bleek later een scheurtje boven in het vlies. In de uren die volgden liep het vruchtwater er steeds voor een klein beetje uit. We dachten dat het kindje nog niet was ingedaald dus we belden de verloskundige om het te laten controleren. Ze constateerde dat het was ingedaald en legde voor de zekerheid alvast alle spullen klaar omdat het onze wens was om thuis te blijven. Uit ervaring van de geboorte van mijn eerste kindje wist ik dat het lang kon duren voordat de golvingen op gang konden komen dus we gingen meteen slapen in het kader van “nu kan het nog”!
Onze dochter van 3 jaar oud hebben we door laten slapen en werd die ochtend erna opgehaald door oma. Ik ben in bed gebleven die dag en heb een paar keer de regenboogmeditatie en de geboorte affirmaties geluisterd. Alleen al om in slaap te komen, omdat het toch wel weer spannend was hoe deze geboorte zou gaan verlopen. Rond 16:00u kwamen de golvingen op gang, ze voelden als menstruatiekrampen. Ze waren niet regelmatig, maar de verloskundige kwam langs om mijn bloeddruk en temperatuur te checken. Ze hoopte met ons mee dat de golvingen sterker en regelmatiger zouden gaan worden zodat de wens om thuis te blijven kon worden ingewilligd. We hoefden voorlopig niet naar het ziekenhuis met deze langdurig gebroken vliezen, omdat het binnen 24 uur op gang was gekomen. We mochten het in principe 92 uur afwachten. Dat was ook onze wens, om het zo natuurlijk mogelijk te laten verlopen.
Rond 20:00u voelde ik de laatste golving, daarna bleven ze helemaal weg. Een paar uur later was ik moe van het wachten; ik had al op veel verschillende manieren geprobeerd te ontspannen (meditaties, douchen, slapen, tijdschrift lezen). Het was lastig om te accepteren dat we toch naar het ziekenhuis moesten, maar ik was klaar met wachten. We besloten om de verloskundige te bellen om te vragen of we naar het ziekenhuis mochten om het in te laten leiden. De verloskundige raadde ons aan om de nacht nog af te wachten zodat we in ons eigen bed nog wat konden slapen en ze maakte een afspraak met het ziekenhuis dat we de volgende ochtend om 8:00u daar terecht konden.
In het ziekenhuis (Radboud UMC Nijmegen) werden we heel vriendelijk ontvangen. We kregen een grote eigen kamer waar een bevalbad (ook één van onze wensen) zou kunnen worden ingezet. Ze maakten gedurende een uur een hartfilmpje maken van de baby. Ook bespraken ze ons geboorteplan in alle rust en bespraken ze de diverse opties om het in te laten leiden.
De verloskundige ging vervolgens, met permissie van mij, inwendig onderzoek doen om vast te stellen of ik al een beetje ontsluiting had, dat had gekund omdat ik al golvingen had gehad. Maar het was nog niet eens 1 cm. Ze stelde voor om te gaan strippen, om het op een natuurlijke manier op gang te gaan helpen. Ik stemde hiermee in. Hierna lieten ze ons met rust en mochten we zelfs naar buiten (het was 28 graden!). Ik zat in een rolstoel, voor het geval het toch ineens op gang zou komen. Om 15:00u ‘s-middags waren we 2 ijsjes en 2 hartfilmpjes verder en voelde ik nog steeds geen golvingen. Omdat ik geen balloncatheter wilde, kozen we voor een andere manier van inleiden. Ik kreeg een pilletje (Misoprostol). Met de balloncatheter zit je namelijk aan je bed gekluisterd, iets wat ik vervelend had gevonden tijdens de geboorte van mijn eerste dochter.
Rond 17:00u kwamen de golvingen eindelijk op gang! Van 19:00-20:00u waren de “voorweeën” hoe ze die noemden in het ziekenhuis, om de 5 minuten. Ik kon ze goed opvangen, want ik mocht bewegen! Ik heb gedoucht (ik mocht nog niet in bad omdat ik langdurig gebroken vliezen had) en ze hadden een skippybal. Ik heb tussendoor ook nog de regenboogmeditatie en geboorteaffirmaties geluisterd en als mantra in mezelf gezegd “het gaat soepel, ik voel alleen maar druk”. Rond 21:00u werden de golvingen heel sterk, ik vond het moeilijk ontspannen te blijven, helemaal toen de verloskundige om 22:00u constateerde dat ik nog steeds nog maar 1 cm ontsluiting had. Ik riep om 23:00u tegen de (inmiddels 3e!) verloskundige: “doe mij toch maar die ruggenprik want ik kan het niet meer aan!” Ze zei “maar dan wijk je af van je geboorteplan? En het kan nog niet omdat je nog maar 1 cm ontsluiting hebt, dat kan pas met 3 cm.”
Ze stelde voor dat ik in bad ging om te ontspannen. Het bevalbad zouden ze pas gaan opzetten vanaf 3 cm ontsluiting, dus ik ging in het bad in de badkamer van onze verloskamer. Dat was heel fijn, ik kon daar goed de sterke golvingen in opvangen, die elkaar wel heel snel opvolgden. Na ongeveer een half uur in bad riep ik tegen mijn vriend “ik heb persdrang!” Mijn vriend drukte op de bel en de verloskundige kwam direct. Ik zei nog “dat kan toch niet?” Zo snel na de constatering van 1 cm ontsluiting! Maar ze zei “alles kan tijdens een bevalling, ik zal eens voelen, blijf jij maar in bad zitten”. Er ging nog een doemscenario door mijn hoofd “als ik maar niet de persweeën hoef op te vangen”. Ik wist van de geboorte van mijn eerste kindje dat dat bijna onmogelijk was. Gelukkig zei ze “je hebt gelijk, je hebt volledige ontsluiting!”
Het leek wel een droom, het einde was al in zicht! Ik mocht zelfs in het bad blijven zitten als ik mijn bekken iets op kon tillen. Dat lukte. Ik probeerde de J-ademhaling zo goed als het kon, uit ervaring van mijn eerste keer wilde ik helemaal niet persen (ik heb er blijvende bekkenbodemklachten aan over gehouden). Maar ik voelde zoveel druk dat ik aan de verloskundige vroeg “wat kan ik nog meer doen?” Ze zei “je mag wel iets meegeven, je doet het heel goed!” Ik zette, naast de J-ademhaling, iets meer druk en toen voelde ik het hoofdje al. De haartjes dansten in het water, ik voelde ze heel zacht door mijn vingers glijden. Een paar minuten later had ik haar hoofdje al in mijn handen. De verloskundige hielp met haar laatste draai en had ik mijn dochter mijn armen, welgeteld 11 minuten had de geboortefase geduurd! Ons kindje is om 01.06u ‘s-nachts geboren, ruim 51 uur nadat de vliezen braken.
Omdat het te koud was voor de baby om in bad te blijven zitten, wilde de verloskundige de navelstreng door gaan knippen, terwijl onze wens was om het uit te laten kloppen. Ik voelde dat ik het wel aan kon om samen met mijn kindje inclusief navelstreng uit bad te klimmen en naar het bed te lopen. Het lukte inderdaad! De verloskundige had ik later aan de telefoon en ze zei: “ik vergeet het nooit meer, hoe soepel jij uit dat bad kwam, hop hop allebei de benen erover heen en hop hop op bed!” Ik was heel blij dat ik dat aan had gevoeld en mijn wens in vervulling had kunnen laten gaan. Ook mijn wens dat ze geen oxytocine gingen spuiten om de nageboorte op gang te helpen, werd ingewilligd. In plaats daarvan masseerden/ drukten ze wel een paar keer heftig op mijn buik, maar het was al 45 minuten verder en ik had vrij veel bloedverlies. Gelukkig kwam de moederkoek er vanzelf uit, nadat mijn baby een aantal minuten aan mijn borst had gedronken.
Omdat ik langdurig gebroken vliezen had, was er kans op infectie en vonden ze het fijn als we nog 12 uur ter observatie in het ziekenhuis bleven. Gelukkig was het niet druk op dat moment, dus ik en zelfs mijn vriend mochten in een andere, schone (!), verloskamer blijven slapen. Net na de lunch werden we toch nog even verplaatst naar een andere afdeling waar we kwamen te liggen op een kamer met een andere vrouw die herstellende was van een keizersnede. Toen beseften we pas dat we extra dankbaar moesten zijn met de kamer waar we hebben kunnen slapen zonder iemand erbij! Privacy is priceless.
Rond 14:30u kwam de arts voor de laatste controle bij onze dochter en mochten we naar huis.
Uiteindelijk ervaarden we het als droombevalling; met al onze wensen is rekening gehouden.

Anoniem

Geboorte verslag Emma van As, 29 november 2017

5,0 rating
29 november 2017

Woensdag 29 nov 41+5 dagen in verwachting het eerste gerommel om 17.00 ik besluit me terug te trekken en te ontspannen in een warm bad, na 2 uur was het over lekker slapen dan, maar je kan nog steeds vanzelf komen.
Donderdag 30 nov 41+6 extra controle in het ziekenhuis eerst aan de CTG mijn vriendin had dienst dus het was ff gezellig bijkletsen. De verloskundige was erg vriendelijk en alles zag er goed uit op de echo, inwendig onderzoek je hebt al 3cm ontsluiting. Ik had er voor gekozen om niet te strippen bij mijn eigen verloskundige maar nu wilde ik het wel proberen in de hoop dat je vannacht als nog zou komen.
Ja hoor het begon weer te rommelen, zat rustig voor de tv en liet de golvingen over me heen komen ben soms even gaan lopen, maar na 2 uurtjes was het weer voorbij. Lekker gaan slapen morgen werd je geboren en dat wilde ik ook.
Vrijdag 1 dec 6.00 ziekenhuis gebeld of er plaats was en dat was er om 7.00 melden op de afdeling. Op weg naar het ziekenhuis nog met arno besproken dat als ik paniek zou raken hij mij echt moest helpen door te zeggen wat ik kon doen. Spanningen.
8.00 de verloskundige komt de vliezen breken 4cm al wat een voorsprong, ik dacht dit gaat nooit lang duren. Er komen golvingen maar dit had ik al 2 avonden dus na een uurtje toch infuus aan. Ik baalde wel van alle banden om mijn buik en alle draden, maar ik hoefde niet in bed te blijven want staand de golvingen opvangen voelde voor mij beter en doordat het bed goed hoog kon in het ziekenhuis ging ik daar voorover ophangen om de golvingen op te vangen.
Daar door werd er alleen niks meer geregistreerd dus kreeg emma een sticker op het hoofd en mocht arno met een druk op de knop mijn golvingen op meten, echt team work zo.
Ik kon me heel goed ontspannen en ging na een uurtje op bed liggen, arno zetten de lavendel oefening aan want de golvingen werden steviger en kwamen sneller op elkaar.
Daar kwam het persdrang, ik voelde het verschil en gelukkig had de verpleegkundige alles al klaar staan. 8cm mocht nog niet mee persen en raakte in paniek want ik kon niet anders. Arno zei adem maar naar beneden, en dat ging weer heel goed veranderen van ademhaling.
Het waren maar 2 golvingen en ik mocht mee persen. Dat was wel hard werken en ik was vergeten hoe het voelde als het hoofdje staat. Toch wel pijnlijk maar goed ademhalen en daar kwam ze 11.49 onze Emma wat ben je mooi, compleet en helemaal af. Je lag heerlijk bij mama op de buik, rust. De adrenaline begon binnen te stromen wat was ik, wij waren super blij.
Navelstreng uitlaten kloppen en arno doorgeknipt. Placenta kwam ook vanzelf met een golving mee. Ook die zag er mooi uit de verloskundige heeft het nog laten zien hoe jij er in zat. Wat was iedereen vriendelijk en oplettend. Ondanks dat ik graag wilde dat je vanzelf zou komen, kijk ik terug op een goede geboorte in het ziekenhuis van ons 2de kindje. Emma heeft een goede start gemaakt, ze had wel een klein beetje in het vruchtwater gepoept dus 8 uur blijven ter observatie, maar rond 9 uur avonds waren we heerlijk met z’n 3tjes thuis en je trotse grote zus die je in het ziekenhuis had opgezocht lag al op bed.
Vrijdag 1 dec 11 uur iedereen sliep we zijn een gezin nog een golving maar dan van geluk!
Chantal bedankt voor je hulp en het vertrouwen.
Dankzij de cursus HypnoBirthing en de opfriscursus kijken wij terug op 2 prachtige geboortes met rustige kinderen!
Lieve groet, Arno en Ilse van As, Trotse ouders van Imke en Emma.

Arno en Ilse van As

Geboorte van de zoon van Marloes en Jasper, 3 april 2017

5,0 rating
3 april 2017

Afgelopen maandag 3 april is onze lieve zoon geboren na een prachtige badbevalling. Ik zou eigenlijk die ochtend naar het ziekenhuis moeten ivm controle omdat ik 41 weken zwanger was. Die afspraak konden we dus gelukkig afzeggen. Om 6 uur ‘s ochtends voelde ik de eerste golvingen en vanaf 10 uur kwam er meer regelmaat in. Het lukte echt supergoed om de golvingen op te vangen met de ademhaling en visualisatie oefeningen. Ik kon goed in de ontspanning blijven. De samenwerking met Jasper was wederom onmisbaar voor mij. Tijdens de uitdrijving voelde ik een enorme oerkracht, dat was wel heel intens, maar daardoor kon ik mee ademen en hoefde ik niet te persen, de uitdrijving duurde ook maar 7 minuutjes. Door de bevalling in het bad had ik eigenlijk geen bloedverlies en de placenta kwam ook binnen de gestelde tijd los. De verloskundige sloot ook fantastisch aan bij onze wensen, dat was heel fijn. Dat heeft de hypnobirthing mij ook echt gebracht, zelf regie nemen!
Nogmaals heel erg bedankt voor de geboden begeleiding, fijn dat we voor het opfrissen bij jou terecht konden en we ons verhaal bij je konden doen. Op dat je nog maar heel wat ‘ hypnobirthing moeders en vaders’ op jouw betrokken en kundige manier mag begeleiden naar de geboortes van hun kindjes.

Anoniem

Geboorte Jins, 20 januari 2017

5,0 rating
20 januari 2017

Het is een week voor de uitgerekende datum en omdat Senna precies met 40 weken geboren wordt, Sarah over een dag jarig is en we eigenlijk nog best veel moeten/willen doen voordat Jins geboren wordt, gaan we er eigenlijk vanuit dat hij vast niet voor volgende week gaat komen. Maar die nacht, ergens vroeg in de ochtend, voel ik toch wat gebeuren. Ik twijfel lang over of dit nu golvingen (weeën) zijn of niet. Tijdens een golving weet ik het zeker, maar daarna twijfel ik. Ik maak Ybo even later toch maar wakker en dan blijkt het rond half 6 te zijn. Ik time de golvingen en dit blijkt vrij regelmatig te komen, ongeveer om de 10 minuten. Tja, dan zal het toch wel gaan beginnen. En nog iets later weet ik het wel zeker. Ybo staat op om zich klaar te maken om het bad klaar te zetten. Ondertussen worden onze dochters Sarah (bijna 5) en Senna (3 ¾ jr) wakker en komen bij ons in bed liggen. Ik vind het prima en ga op in de golving als die komt en ben er daarna weer voor hun.
Weer wat later, ik denk rond half 7, ga ik in ons gewone ligbad zitten. Ybo is ondertussen druk bezig met het opblazen van het bevalbad in mijn praktijk en later het vullen. Dat gaat allemaal niet zo makkelijk, want we missen een koppelstuk dat past op de kraan. Dit zou Ybo nog halen, maar door de drukte was dit nog niet gelukt. Nu gaat hij aan de slag met Duck tape. De slang blijkt ook te kort te zijn, dus de buitendeur naar mijn praktijk (die staat los van ons huis), staat wagenwijd open. Maar ik zit in een warm bad en laat het allemaal gemakkelijk gebeuren. Sarah en Senna kruipen bij mij in het bad. Eerst alleen hun voetjes, want eigenlijk was dit niet de bedoeling, maar al gauw zitten ze er alletwee in. Ik vind het prima. Ze gaan aan de kant als ik wil draaien en aaien me als ik in een golving zit. Tijdens de golvingen kan ik me afsluiten en het ontspannen gaat heel goed. Ik maak wat geluid, doe de golfademhaling, zeg ‘lavendel’ tegen mezelf (mijn anker om nog dieper te ontspannen) en beweeg mee. Fijn is het gevoel van een golving niet, maar ik kan het gewoon laten gebeuren. Terwijl Ybo stress heeft om het bad gevuld te krijgen, mijn schoonmoeder ondertussen ook gearriveerd is om de hond te halen, maar Ybo eerst gaat helpen met het bad, mijn moeder er even later ook is voor Sarah en Senna en iedereen regelmatig in en uit de badkamer loopt, trek ik me steeds verder terug in mijn coconnetje en maakt het me niet uit wat er om me heen gebeurd. Dat voelt fijn, ook al worden de golvingen steeds sterker. Ik heb er alle vertrouwen in dat het helemaal goed komt. Ybo heeft stress over bad, maar mij maakt het eigenlijk niet uit. Ik vertel hem dat het niet erg is als het niet lukt met het bad, dan komt Jins maar gewoon in ons normale bad.
Om 8.45 uur komt Jooske, onze vroedvrouw binnen. Ze komt bij me in de badkamer en ziet dat het waarschijnlijk niet heel lang meer gaat duren. Het is te koud in de badkamer omdat de deur open staat om het bad te vullen en ze geeft aan dat dit eigenlijk niet kan, zo bevallen met die kou erbij. Ik heb er niet heel veel last van, maar voel wel dat mijn rug, die boven water is omdat ik veel op handen en knieën zit, koud is en dit wordt minder prettig. Ze zegt dat als ik nog naar het andere bad wil, we dit beter snel kunnen doen, anders wordt het niet fijn meer om te verhuizen. Het andere bad is half vol, dus ik ga uit ons gewone bad. Nog even plassen, twee golvingen waarbij ik aan Ybo hang en Jooske mijn rug en benen afstrijkt, en ik ben in mijn praktijk, klaar om in het bevalbad te gaan. Heel fijn om hierin te stappen. Lekker groot en ik kan nu veel makkelijker draaien. Al snel worden de golvingen heftiger. Sarah en Senna komen om de beurt nog even kijken. Ik vind het prima. Ik heb mijn ogen bijna de hele tijd gesloten en zit in mijn eigen cocon. Mijn schoonmoeder neemt afscheid en neemt de hond mee. Mijn moeder komt de kinderen halen.
Ik vraag me af waar ik zou zitten in de geboorte. Ik heb nog niet echt persdrang of het gevoel naar beneden te ademen, maar het veranderd wel. Jooske zegt dat ik waarschijnlijk tussen de openingsfase en geboortefase in zit.
En dan wordt het pittiger. Ik kan er goed in mee gaan, maar ik heb het wel zwaar. Ik kreun en beweeg mee, blijf ademen, maar vind het niet leuk meer. Het is prettig dat ik steeds kan draaien en bewegen, maar fijn vind ik de golvingen niet meer. Tussen de golvingen door ontspan ik heerlijk in het water. De golvingen gaan naar mijn rug en daar doet het ook pijn. Jooske masseert mijn rug steeds tijdens de golvingen, Ybo is er voor mij en Lisette (de kraamverzorgster) geeft me koude doeken voor mijn gezicht omdat ik het heel warm heb. De praktijk is ondertussen flink warm gestookt omdat Jins het straks anders te koud heeft.
Omdat ik het zwaar heb, maar nog niet voel dat Jins komt, vraag ik me hardop af wat ik moet doen. Jooske zegt dat ik niks hoef te doen, mijn lijf doet het werk. Fijn om daar aan herinnerd te worden. Mijn vertrouwen is weer terug. Tussendoor schiet ik een paar keer in mijn hoofd, maar zodra Jooske zegt dat ik weer in mijn lijf mag gaan, doe ik dat ook en verzacht alles weer. En nadat ik een twijfel uit over of Jins wel gaat komen, zegt Jooske dat ik kan meevoelen in mijn vagina tijdens een golving om te voelen wat het doet. Dit doe ik en dan voel ik ook het hoofdje zakken. Gelukkig, hij komt!
Een kwartiertje voor de geboorte voel ik dat de vliezen breken. En dan krijg ik ook meer persdrang en geef mee. Ik volg mijn lijf en duw met de golvingen mee. En dan voel ik het hoofdje voor een stuk geboren worden. Een korte pauze en dan komt de rest van het hoofdje. Wauw, dit is indrukwekkend. Ik zie en voel Jins zijn hoofd. Nog een golving en dan wordt hij tot zijn navel geboren. Ik duw niet verder als de golving stopt. Jins beweegt in het water en even later zegt Jooske dat het voor Jins wel fijn is als hij er nu helemaal uitkomt. Ik duw wat mee en dan wordt hij helemaal geboren om 17 minuten over 10. Ybo neemt hem aan. Hij vond dit best spannend en wilde het eerst niet doen. Maar omdat Jooske het gewoon niet doet, doet Ybo het toch maar. Achteraf is hij daar heel blij mee! Hij geeft Jins daarna aan mij en ik leg hem op mijn borst. Hij begint gelijk te ademen en even te huilen. Hij is er! Ik ben zo blij. Ybo komt bij me en samen bewonderen we ons kereltje. Hij heeft nog een dikke laag vernix op zijn huidje en houdt zijn ogen nog een tijdje dicht. En dan doet hij ze open en kijkt ons aan. En even later gaat hij ook al drinken. Nog in bad. Wat prachtig en hij hapt zo ontzettend goed aan. We zitten zo nog een uur in bad te genieten en nog terwijl ik in bad zit, komen Sarah en Senna kijken, samen met mijn moeder en even later ook mijn schoonmoeder.
De placenta wil nog niet komen, dus ik ga op advies van Jooske staan om de zwaartekracht te gebruiken. Ybo houdt Jins ondertussen vast in het water. En dan komt na eventjes wachten op een golving ook de placenta. Jooske vangt hem op in een schaal. Ik ga uit het bad en met zijn allen gaan we naar binnen. Daar kruip ik samen met Jins bloot in bed. Fijn huid op huid contact. Ik voel me heel goed en geniet. Jins drinkt die eerste dag al heel goed en is heel rustig en vredig. Sarah en Senna komen af en toe erbij en mogen hem ook vasthouden. Ook zij genieten. De placenta staat in een bak naast ons. Maar als hij voor de tweede keer bijna omgaat, wil ik hem er toch wel af. Ybo knipt de navelstreng door en Jooske neemt de placenta mee om van een klein stukje een placenta smoothie te maken. Door de aardbeien en kokosmelk was hij heerlijk (ja, echt waar J), en ik moet eerlijk zeggen dat ik me die eerste dag en ook alle dagen daarna gelijk heel goed heb gevoeld (het herstel gaat vaak sneller en beter door het eten/drinken van een stukje placenta).
Na heel wat uren wordt Jins gewogen en gemeten. 3530 gram en 51 cm. Jooske controleert mij ook nog eventjes van onderen, maar ik ben gelukkig niet ingescheurd. Alles is nog helemaal heel J. De rest van de dag heb ik heerlijk met Jins bloot in bed gelegen en geniet ik van alle zorg om me heen, ik kijk uren en uren naar Jins en geniet van hem en van Ybo, Sarah en Senna.
Tijdens deze eerste dag blijkt Jins veel te kreunen. Het doet mij denken aan het kreunen van Senna die een zenuw klem bleek te hebben zitten en daardoor veel pijn en stress had. Maar kreunen kan ook een teken zijn van infectie. We houden die dag Jins temperatuur en ademhaling goed in de gaten. Dit blijft goed. Het kreunen is wel zoveel dat zelfs Jooske (vroedvrouw) zich zorgen maakt. Normaal gesproken zou ik ingestuurd worden met Jins naar het ziekenhuis. Maar omdat ik zelf sterk het gevoel heb dat het geen infectie is en het kreunen ’s avonds wat minder wordt, besluiten we niet te gaan. Wel houden we het goed in de gaten. Ik vond het zo fijn dat Jooske me heel duidelijk op de hoogte bracht van de risico’s, maar mijn gevoel ook serieus nam en ons zelf de keuze liet om wel of niet naar het ziekenhuis te gaan. De dag erop is er geen teken van infectie, dus ook geen gevaar meer. Het kreunen blijft wel, maar dit blijkt later een spier bij Jins nek te zijn geweest. Na behandeling hiervan is het kreunen gelukkig helemaal weg gegaan. Jins is een rustig kereltje. Hij slaapt heel veel en als hij zijn ogen open heeft, zien we dat hij zich erg verwonderd over waar hij is. Pas na een paar maanden wordt dit anders en is hij er steeds meer. Soms vind hij dat lastig, maar nu (na 10 weken) ook vaak heel leuk en voel ik me zo gelukkig als ik hem zie lachen. Wat een wonder dat dit kleine mannetje bij ons is gekomen!

Anoniem

Geboorte S., november 2016

5,0 rating
1 november 2016

Mijn tweelingzus is nog gekomen en uiteindelijk heeft ze me nog gemasseerd en geholpen terwijl B. de spullen pakte voor het ziekenhuis. Om 9 uur was er een plek in het ziekenhuis en mijn zus reed naar het werk en wij naar het ziekenhuis. Toen we afsloegen zwaaiden we nog even. En toen kwamen we aan in het ziekenhuis en moesten we even wachten. Dat was het enige nare van de hele bevalling. Toen onze kamer klaar waren werden we heel vriendelijk ontvangen door een hele lieve verpleger. Hij zij dat zijn dienst er om 12 uur op zou zitten, dus dat hij dat wel jammer vond.
Ik zei nog, dat fixen we wel even in 3 uur. In mijn achterhoofd durfde ik dat echter niet te geloven. Hij zette het bad voor mij aan en daar ben ik praktisch meteen in gaan zitten. B. heeft de hele tijd op de badrand gezeten en wanneer de weeën te erg waren deed hij het schouderanker. Dat was echt zo fijn! Ik kon helemaal naar mijn ontspanning. Tussen de weeën door verkeerde ik echt in een andere wereld. Zo relaxt, zo ontspannen. Toen voelde ik druk. Ik durfde dat bijna niet te geloven, want ik was pas ‘zo kort’ bezig. Toch merkte ik aan mijn hele zijn dat S. eraan kwam.
Ik ben nog zo lang mogelijk in bad blijven zitten, maar toen op het laatste naar het bed verhuist. Daar heb ik 3 persweeën gehad en daar was ze. Geboren om 12.00 uur, 4,5 kilo met de lieve verpleger er gewoon nog bij. Ik heb haar zelf opgevangen en aangepakt. Wat een droombevalling. Zo anders dan bij A. zo mooi en rustig, maar net zo mega trots op ons allemaal. B en ik hebben het echt samen gedaan. De verloskundige heeft eigenlijk alleen bij het laatste stukje geholpen.
S. kwam lekker bij mij liggen en zo zocht ze zelf mijn borst. En toen kregen we alle tijd van de wereld om onze lieve schat welkom te heten op deze wereld. Wat ben ik mega dankbaar voor deze fantastische ervaring.

Anoniem

Geboorte Okke, maart 2016

5,0 rating
25 maart 2016

We hebben een hele fijne bevalling gehad. Misschien nog wel beter dan ik had durven hopen. Ik had de hele dag lichte krampen, maar ik had totaal niet het idee dat het al weeen waren. Rond 4 uur toch maar Chris laten weten dat het door bleef rommelen. Hij is naar huis gekomen en we hebben samen nog even een wandelingetje gemaakt. Toen we thuis kwamen de vroedvrouw gebeld en aangegeven dat we het niet helemaal zeker wisten, maar dat het toch wel kon gebeuren. Binnen een uur wist ik het wel zeker en is Chris het bad op gaan zetten. Ondertussen heb ik nog een ontspanningsoefening gedaan en heb ik geprobeerd om daarin te blijven en dat lukte heel erg goed. Chris: ‘ik kon niet het verschil zien tussen wel en geen wee.’ Rond 6 uur ben ik in bad gaan zitten, kaarsje aan, kamer lekker warm gemaakt en ondertussen is de vroedvrouw gekomen. Ik kon de weeën heel rustig weg ademen, Chris deed de vijf stappen en het schouderanker en zo bleef ik goed in mijn lichaam. Alleen aan het
eind, toen raakte ik een beetje in paniek. De persweeën waren namelijk heel erg heftig en ik ging denken aan de bevalling van Mees, waarbij de persweeën 2 uur duurde, maar zeker niet zo heftig waren.
En toen dacht ik; nee, dit kan ik niet twee uur vol houden. Gelukkig was dat ook niet zo….. Maar door de heftigheid en snelheid van de weeën kon ik niet goed meer in ontspanning komen. Ik ben toen even gaan staan, dit had ik door jouw tip bedacht dat ik ging doen. Nou en dat was zo fijn, ik voelde Okke naar beneden zakken. Daarna nog drie hele heftige weeën en toen om 20.52 was hij er. Voor mijn gevoel was het een bevalling van vier uur, maar in werkelijkheid waren Okke en mijn lichaam de hele dag al bezig. Ben heel trots dat ik tijdens de weeën zo ontspannen kon zijn. We, Chris, Okke en ik, hebben het fantastisch gedaan. Heel veel dank voor je fijne begeleiding! Dit hadden we echt nodig om ons samen goed voor te bereiden en we hebben Hypnobirthing met jou heel positief ervaren.
Veel liefs,
Chris & Noor

Chris & Noor

Geboorte A., december 2015

5,0 rating
1 december 2015

Afgelopen zaterdag zijn T. en ik de trotse ouders geworden van onze dochter.
We hebben samen een ontzettend fijne geboorte beleefd. Hier volgt het veel te lange verslag:)
Het begon eigenlijk al donderdagnacht, met heel lichte golvingen die langzaamaan sterker werden. In de ochtend belden we de verloskundige. Zij kwam langs en mat 1 a 2 cm opening. Super! de hele dag ging het zo rustig door en halverwege de middag wilden we de verloskundige weer even laten checken. Helaas, geen verandering. We beschouwden het maar als een valse start. Toch wel flink teleurgesteld gingen we de nacht in. Gelukkig heb ik wel wat kunnen slapen. De golvingen bleven licht aanwezig.
Zaterdagochtend rond 8 uur werden de golvingen iets sterker. Ik heb T. wakker gemaakt en ben vrij snel in bad gegaan. Het was prima te doen en gelukkig hielden de golvingen steeds wat langer aan. Om 11 uur weer de verloskundige gebeld en op dat moment had ik 4 cm: het ging nu echt door!!
In bad liggen was heerlijk. Ik had bij de 4 cm even een momentje moeite met mijn ontspanning te vinden, toen heeft T. voor mij de oefening met de schakelaar voorgelezen. Dat hielp, we konden weer rustig door. Zo rustig, dat ik toch even ongerust werd of het toch niet stil was gevallen. Ik voelde geen buikkrampen meer, had alleen het gevoel te moeten poepen. Door mijn onzekerheid toch maar de verloskundige gebeld of ze wat eerder wilde komen. Ze was er om 2 uur en mat 8 cm. Wat ik voelde was persdrang. De verloskundige bleef en belde de kraamhulp. Ik kon het niet geloven omdat iedereen zegt dat het heftiger wordt richting de 8 cm, dat was totaal niet het geval hier. Ik kon rustig door de golvingen heen ademen en een half uurtje later vroeg de verloskundige of ze nog een keer mocht controleren omdat ze dacht te zien dat het heftiger werd. Prima! Ik had volledige ontsluiting. Ze vroeg of ze de vliezen mocht controleren omdat we niet wisten of die al geopend waren. Ze bleken al geopend in het bad, hebben we niet door gehad.
Ik ging om 15.45 uur voor de laatste fase het bad in en T. ging mee zodat hij de kleine op kon vangen. De uitdrijvingsfase voelde heel ontspannen en gecontroleerd. Ik heb ervoor gekozen wel mijn adem vast te houden bij deze golvingen, dat voelde goed. Na ongeveer 10 golvingen kon ik het hoofdje voelen.
wauw, dat voelt speciaal!!! Ik wilde niet uitscheuren, dus het heel gecontroleerd de rest van het hoofdje naar buiten gekregen, in 3 golvingen. Dat is eigenlijk het enige gevoelige stukje geweest, de 3 golvingen waarin het hoofdje zorgde voor een licht branderig gevoel. Toen even gewacht op de draai, nog 2 keer meedrukken en daar was ze! om 16.15 uur, ons wondertje! De navelstreng was extreem kort, dus ze kon niet op mijn borst. Daardoor hebben we ervoor gekozen toch maar meteen af te navelen.
We gingen op bed liggen om haar op mijn borst te kunnen leggen. Heerlijk!
Helaas liet de placenta op zich wachten… Na een half uur toch maar voor een spuit gekozen. Werkte helaas ook niet, dus ambulance gebeld en naar het ziekenhuis. Daar een infuus gekregen, maar ook dat werkte niet. OK gebeld en net voor ik daarheen moest, liet ie met flink drukken op de buik los! Superfijn, ik hoefde niet geopereerd te worden en mocht dezelfde avond naar huis!!!
Het grote genieten was begonnen!
De geboorte heeft vanaf de echte start 8 uurtjes geduurd en was bijna helemaal pijnloos. Alleen de buikkrampen rond de 4 cm en het branderige gevoel bij de uitdrijving komen in de buurt van pijn, maar echt, de keer dat ik met mijn vinger tussen twee ballen in het apparaat van de bowlingballen zat was pijnlijker;) Ik ben niet geknipt of gescheurd, kon meteen na de geboorte moeiteloos naar de wc.
T. heeft fantastisch geholpen en we hadden door de cursus een heel arsenaal aan oefeningen en technieken die ons konden helpen. Zo kun je elke week wel bevallen;)

Anoniem

Deel je ervaring